แจบอมเป็นคนขี้เหงา
ทุกวันหากใครต้องการตัวอิมแจบอม ทุกคนต่างรู้กันดีว่าสามารถหาเขาเจอได้ที่ไหน เพราะร้านประจำที่ชายหนุ่มชอบไปมีเพียงร้านเดียว
ในเขตเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟ ส่องสว่างจนมองไม่เห็นดาวบนท้องฟ้า คนผ่านไปผ่านมาต่างยิ้มหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน อาจจะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้ทุกคนต่างโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างไม่เกรงใจคนข้างเคียง มีเพียงแจบอมที่นั่งมองอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมเข้าไปร่วมวงด้วย
"วันนี้ไม่สนุกอีกแล้วหรือครับ" บาเทนเดอร์ที่ดูเหมือนอายุเพิ่งพ้นยี่สิบมาหมาดๆ แจบอมขยับตัวเล็กน้อย สายตายังคงมองแก้วตรงหน้าไม่ละสายตา
"เบื่อว่ะ แฟนไม่รัก" คำพูดนั้นทำเอาคนได้ยินหลุดหัวเราะออกมา
ภายนอกแจบอมดูเป็นผู้ชายไม่สนใจใคร ในโซลแจบอมติดอันดับหนุ่มโสดในฝันของหญิงสาวเกือบค่อนเมือง แต่สายตาที่ดูมีเสน่ห์นั้นกลับไม่สนใจใครเลย นอกจากคนรักที่คบกันมานาน ร่างสูงขยับตัวไล่ความเหมื่อยขบ เขานั่งอยู่ตรงบาร์เครื่องดื่มนานแค่ไหนแล้วคร้านจะนับ รู้แต่เพียงว่ามีสายตาหลายคู่ที่มองมาที่เขาอย่างสนใจ แต่ก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้ คงเพราะตาดุและใบหน้าขรึมที่ฉาบอยู่
"เหงามากๆ ไม่ลองหาคนแก้เหงาดูหน่อยล่ะครับ" เด็กหนุ่มนั่นเสนอความคิด ทำเอาคนฟังเลิกคิ้ว คำพูดนั้นน่าสนใจไม่น้อย แต่พอนึกถึงใบหน้าคนรักที่กำลังตั้งใจทำงานอยู่ในห้องอัด ความรู้สึกเสียใจก็ตีตื้นขึ้นมาอย่างประหลาด
"ไม่ล่ะ" เขาเอ่ยปฏิเสธทันควัน "เดี๋ยวยองแจก็กลับมาแล้ว"
ยองแจคนรักของแจบอมเป็นที่รู้จักกันดีในนามนักร้องมืออาชีพ ด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะและมีเสน่ห์ ทำให้มีแฟนคลับเพิ่มมากมาย และนั่นทำให้งานของคนรักมากขึ้นเช่นกัน แจบอมไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่ยองแจบางครั้งยองแจแทบไม่ได้พักผ่อน เพราะมัวแต่หักโหมทั้งเป็นแขกรับเชิญในรายการต่างๆ หรืออย่างช่วงนี้ที่กำลังเตรียมตัวรอออกอัลบั้มใหม่ หลังจากที่ไม่ได้มีผลงานมาเกือบปี
"จะกลับมาจริงหรือครับ คุณพูดแบบนี้ทีไร เห็นคุณยองแจกลับเช้าทุกที" เด็กหนุ่มเอ่ยกระเซ้า มือกำลังผสมเครื่องดื่มแก้วใหม่ให้กับคนตรงหน้า
แจบอมยอมรับว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง คนรักเขากลับบ้านตอนรุ่งเช้ามาเกือบสองเดือน และออกจากบ้านช่วงเที่ยง หลังจากนอนเต็มอิ่มและทานอาหารที่เขาทำเรียบร้อย
นั่นอาจเป็นเหตุผลทั้งหมดที่ทำให้เขารู้สึกเหงาขนาดนี้ แจบอมไม่ได้ลิ้มรสเนื้อหวานมาได้สองเดือน เป็นสองเดือนที่อดๆ อยากๆ เพราะยองแจทั้งเหนื่อยและเครียดหลังกลับมาจากห้องอัด พอมาถึงก็เปลี่ยนชุดแล้วกระโดดขึ้นเตียง แม้จะเอาตัวมาซุกอกเขาอยู่บ้างตอนก่อนนอน แต่ยังไม่ทันได้ถามไถ่หรือพูดคุยคนตัวเล็กก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก มือใหญ่คลึงแก้วในมือช้าๆ แล้ววางกลับที่เดิม
"ดูแก้วให้ด้วยนะ จะไปเข้าห้องน้ำ" ร่างสูงลุกจากที่นั่ง แล้วเดินไปยังทิศทางของห้องน้ำเงียบๆ
"มาคนเดียวไม่เหงาหรือคะ" เสียงแหลมที่พยายามดัดให้ดูน่ารักเอ่ยขึ้นเมื่อร่างสูงเดินผ่านหน้าห้องน้ำหญิง ตาดุปรายสายตามองชั่วแว้บ แล้วหันมองทางเช่นเดิม ราวกับหญิงสาวรูปร่างสวยในชุดแดงเพลิงตรงหน้าไม่มีตัวตน จนเธอร้องเฮอะ
"เดี๋ยวสิ คุยกันหน่อยไม่ได้หรือคะสุดหล่อ" แขนเล็กเอื้อมมากอดแขนแกร่งเอาไว้ พยายามรั้งไว้สุดแรง ก่อนจะลูบไล้ขึ้นมาคล้องคอ ปากแดง
ด้วยสีลิปสติกคลี่ยิ้มสวย สายตามองร่างสูงตรงหน้าอย่างเชื้อเชิญ
"ไปหาคนอื่นเถอะ ผมมีแฟนแล้ว"
"แต่ฉันเห็นคุณมาคนเดียวนี้คะ เพราะงั้นตอนนี้ก็ถือว่าโสด" ใบหน้าสวยของหญิงสาวค่อยๆ ขยับเข้าใกล้อีกคน ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะประกบกันในที่สุด
แจบอมที่ขัดขืนในตอนแรก แต่พอโดนรุกหนักเข้าก็ยอมโอนอ่อน ด้วยการสอดลิ้นเข้าไปด้านในช่องทางที่หญิงสาวเปิดไว้รอ เพราะอีกฝ่ายดูเชี่ยวชาญอยู่ไม่น้อย ทำให้แจบอมเคลิ้มตามได้อย่างง่ายดาย
มือหนาลูบขาเนียนของอีกฝ่ายตั้งแต่ด้านล่างขึ้นมาช้า จนอีกฝ่ายเปล่งเสียงครางออกมาอย่างหน้าไม่อาย ขาเล็กที่ยืนบนส้นสูงแทบยืนไม่อยู่ หากไม่ได้ร่างสูงดันเธอติดกำแพง แขนของหญิงสาวยังคงคล้องแน่นไม่ยอมปล่อยจากบ่ากว้าง
นานเท่าไหร่แจบอมไม่แน่ใจ เพราะห่างเรื่องแบบนี้มาเกือบสองเดือน ทำให้อารมณ์ที่คั่งค้างอยู่ข้างในตัวแทบระเบิดออกมา เมื่อมีคนจุดมัน
ถึงเขาจะรักยองแจ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีอารมณ์กับผู้หญิง
ไฟราคะยังคงถาโถมทั้งคู่โดยไม่สนใจสิ่งใด แจบอมผละออกจากริมฝีปากแดงฉ่ำเยิ้มตรงหน้า แล้วหันมาไซร้ซอกคอขาวเนียนแทน กลิ่นน้ำหอมที่เขาเดาว่าคงเป็นกลิ่นประจำตัวของหญิงสาวกำลังกระตุ้นและเชื้อเชิญให้เขารู้สึกมากกว่าเดิม
แจบอมคำรามในลำคอ เมื่อความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ใจกลางของตัวเอง บางทีผู้ชายคนหนึ่งก็ไม่อาจทนความยั่วยวนของอาหารตรงหน้าได้ เขารู้สึกว่ามือเล็กของเธอกำลังไต่ลงต่ำมาเรื่อย ก่อนทุกอย่างจะหยุดลง เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังยืนกอดอกพิงกำแพงมองอยู่
"ยองแจ!" เสียงทุ้มร้องขึ้นมาอย่างตกใจ เขาผละร่างตัวเองออกจากร่างบางตรงหน้า ทำเอาอีกฝ่ายลงไปนั่งโวยวายอยู่กับพื้น
"ทำต่อสิอิมแจบอม กำลังสนุกเลยไม่ใช่หรือ"
เขาไม่คิดว่าสิ่งที่พยายามอดทนมาเกือบสองเดือน จะพังทลายลงในวันนี้
ภายในรถยนต์เงียบได้ยินแต่เสียงเครื่องยนต์ สองมือของแจบอมจับพวงมาลัยแน่น หลังจากเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่ ยองแจยังไม่ยอมพูดกับเขาตั้งแต่ออกจากร้าน ถามอะไรก็ไม่ตอบ จนเขาต้องลากคนตัวเล็กขึ้นรถ แล้วขับมาจนถึงบ้าน ส่วนรถของเจ้าตัวก็ทิ้งไว้ที่ลานจอดรถนั้นก่อน ไว้พรุ่งนี้ง้อเสร็จแล้วกลับมาเอาก็ยังไม่สาย
"ยองแจ...พูดอะไรกับพี่บ้างสิ" เสียงทุ้มเอ่ยถามกลางความเงียบ เขาไม่รู้จะอธิบายอะไร ในเมื่ออีกฝ่ายเล่นเห็นเต็มสองตาเสียขนาดนั้น "นี่ อย่าทำแบบนี้เลย พี่ใจคอไม่ดี"
"แค่ผมไม่มีเวลา พี่เหงาขนาดนั้นเลยเหรอ"
ยองแจเอ่ยถามเสียงนิ่ง ใบหน้าหวานยังคงมองตรงไปด้านหน้า ไม่ยอมหันมองอีกคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน แจบอมเห็นคนรักกำหมัดไว้ที่ตักแน่น ยิ่งเห็นยิ่งใจเสียจนต้องเอื้อมมาคว้ามมือเล็ก ตั้งใจจะเอามากุมไว้เผื่อว่ายองแจจะอารมณ์ดีขึ้น แต่เขากลับถูกสะบัดออก
"ที่พี่เป็นแบบนี้เพราะคิดถึงยองแจต่างหาก พี่พยายามบอกว่ามีแฟนแล้ว แต่เขาไม่ยอมไป"
"คนมันจะแก้ตัวน่ะ อะไรก็พูดได้" ว่าแล้วเปิดประตูรถออกไปด้านนอก
ขาเล็กรีบก้าวเร็วเข้าบ้านหลังเล็กที่อยู่ออกมานอกเมือง ยองแจไม่ชอบความวุ่นวายในเมืองนัก เพราะงานที่ทำก็วุ่นวายจะแย่แล้ว ส่วนแจบอมชายหนุ่มเป็นนักเขียนที่ต้องการความเป็นส่วนตัว ทำให้ทั้งสองตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้ร่วมกัน
"จะอาบน้ำเลยไหม พี่จะเตรียมน้ำให้"
"พี่อาบก่อนเถอะ ผมจะอาบทีหลัง"
แจบอมไม่อยากเซ้าซี้ให้มากความ ร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัว ทำความสะอาดร่างกายเร็วที่สุด ถึงรู้ว่าเวลาทะเลาะกันอีกคนไม่หนีไปไหน แต่นั่นไม่สามารถเป็นหลักประกันได้ว่าคราวนี้จะเหมือนเดิม เห็นเองกับตาแบบนั้น แต่ยองแจนิ่งเสียจนเขาหวั่นใจ ทุกครั้งที่มีเรื่องทะเลาะกัน คนตัวเล็กมักโวยวาย มากกว่าจะเก็บเงียบแบบนี้ คราวนี้ดูไม่น่าไว้ใจอะไรเลย
ร่างสูงเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบไว้ เขาคิดว่าจะเห็นคนตัวเล็กนั่งรออยู่ในห้องนอน แต่กลับไม่พบ ดวงตาเล็กเบิกกว้าง พร้อมกับตะโกนเรียกชื่ออีกคนเสียงดัง
"ยองแจ! ยองแจอยู่ไหนครับ" ขายาวรีบก้าวออกมานอกห้อง หันซ้ายห้นขวาไม่เห็นใคร ความคิดที่ว่าคนรักหนีไปที่อื่นแล่นเข้ามาในหัวชั่ววูบ
แจบอมรีบวิ่งไปดูรถตัวเองที่หน้าบ้าน พอเห็นว่ายังจอดอยู่ก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง เขาปล่อยให้ลูกแมวน้อยหายไปจากสายตาได้ยังไงกัน ชายหนุ่มคิดอย่างร้อนใจ
คนตัวเล็กไม่โวยวายนั่นยิ่งทำให้เขากลัวกว่าครั้งไหนๆ ขายาวรีบเดินเข้าไปในห้อง ตั้งใจจะไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาติดต่อหาคนตัวเล็ก แต่ดูเหมือนว่าไม่ต้องใช้มันแล้ว ตาคมเห็นร่างเล็กนั่งไขว่ห้างนิ่งอยู่ปลายเตียงด้วยท่ากอดอก ใบหน้าหวานยังคงนิ่งสนิท
"โธ่ตัวเล็ก" แจบอมพูดด้วยน้ำเสียงโล่งใจ เพราะคราวนี้ผิดเต็มๆ นึกโทษแอลกอฮอล์ที่มีอยู่ในร่างกายตอนนั้น ทำให้ควบคุมตัวเองลำบาก "พี่นึกว่าตัวเล็กหนีพี่ไปแล้ว"
'ตัวเล็ก' ตวัดสายตาดุใส่อีกฝ่าย แต่เพราะใบหน้าที่ดูน่ารักนั้น ดูยังไงก็แค่ลูกแมวกำลังขู่ฟ่อจนแจบอมนึกอยากขำ แต่ต้องอดทนไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นได้กลาบเป็นศพตอนนี้แน่ๆ
"ไม่หนีหรอก ยังไม่ได้เคลียร์เลยนี่" ลูกแมวว่าเสียงแข็งจนคนฟังกลืนน้ำลายอึกใหญ่
"พี่ขอโทษ พี่ผิดจริงๆ นั่นแหละ ยองแจจะให้พี่ทำอะไรได้หมดเลยนะ ขออย่างเดียว หายโกรธพี่นะครับ"
คนทำผิดทอดเสียงออดอ่อน พวกเขาคบกันมานานจนรู้กันดีว่าต้องทำอย่างไร อีกฝ่ายถึงจะหายโกรธ
"ทำอะไรก็ได้งั้นหรือ" ยองแจเลิกคิ้วถามอีกคนด้วยความสงสัย นึกไปถึงของที่ตัวเองซ่อนไว้แล้วยกยิ้มที่มุมปาก
"ถ้าอย่างนั้นขยับเข้ามาใกล้ๆ หน่อย"
"อะไรนะ?"
"ขยับเข้ามาสิ!" ตวัดหางเสียงเป็นการเร่งเร้า พออีกคนขยับเข้ามาใกล้แล้วจึงพูดต่อ "หันหลัง"
"ยองแจจะทำอะ--" ผ้าปิดตาถูกทาบลงใบบนหน้าคม ปิดผนึกตาสองข้างไม่ให้มองเห็น แจบอมยกมือขึ้นจับ แต่โดนคนตัวเล็กตีสุดแรงจนต้องย
อมปล่อย
"ถ้าจะทำทุกอย่างก็อย่าพูดมาก อยู่เฉยๆ"
คราวนี้พอมันทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย คนตัวเล็กก็ลุกขึ้น แล้วดึงคนโตกว่าที่ตอนนี้มองไม่เห็นลุกตาม
"จะพาพี่ไปไหนน่ะตัวเล็ก"
"บอกว่าอยู่เฉยๆ ไง" คนน้องดุพี่ "นั่งลง"
สั่งพร้อมกับกดไหล่หนาให้ลงไปนั่ง ไปยวบของเตียงทำให้แจบอมรู้ทันที่ว่าเขากำลังนั่งทับอะไรอยู่
"ตัวเล็ก..."
"ไหนยื่นมือออกมาสิครับอิมแจบอม" แม้จะอิดออดอยู่บ้าง แต่ก็ยอมทำตามน้อง แขนแกร่งยื่นออกสุดก่อนจะรู้สึกถึงความเย็นวาบที่ข้อมือ แล้วตามด้วยเสียงกดล็อค กุญแจมืออันใหญ่ทำหน้าที่พันธนาการแขนแกร่งของแจบอมทั้งสองข้าง
"ยะ...ยองแจ ทำอะไรครับ"
"ถ้าพี่ทนผมได้ครึ่งชั่วโมง ผมจะหายโกรธ" ตอนที่พูดนี้ ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ของแจบอมหลุดติดมือเล็กมาแล้ว ยองแจยิ้มมุมปากให้กับท่าทางของคนพี่ มองก็มองไม่เห็น มือก็โดนล็อคไว้
อันที่จริงเขาอยากไพล่แขนแกร่งไปด้านหลังด้วยซ้ำ แต่ดูจะใจร้ายไปหน่อย ในเมื่อตามองไม่เห็นอยู่แล้ว คงไม่จำเป็นต้องล็อคมือขนาดนั้น แต่ถึงอย่างไรคนตัวเล็กก็ยังคงตั้งเงื่อนไขต่อ
"ห้ามแกะผ้าปิดตาออก ห้ามแตะตัวผม และถ้าพี่ปล่อยก่อนเวลาถือว่าเกมส์จบ แต่ถ้าพี่ทนได้ตามเงื่อนไขผม...จะหายโกรธ"
ว่าเสร็จร่างเล็กก็ทิ้งตัวลงบนตักแกร่ง ยองแจตั้งใจนั่งทับจุดไวต่อสีมผัสของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆ ขยับอย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ
เขาต้องแก้เผ็ดคนริอ่านนอกใจให้ถึงที่สุด
คนน่ารักยิ้มมุมปาก เมื่อรู้สึกว่าคนที่ตัวเองนั่งทับหายใจแรงขึ้น มือที่ถูกพันธนาการด้วยโลหะถูกกำแน่นด้วยความอดกลั้น
แค่ครึ่งชั่วโมงคงไม่นานนัก เพียงแค่อึดใจ ทำให้ลูกแมวของเขาหายโกรธได้มันก็โอเค
"ใจเย็นๆ ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ" สิ้นเสียงใบหน้าน่ารักก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ริมฝีปากหนามากขึ้น "ปากนี้ใช่ไหมที่มีรอยลิปติกผู้หญิงติดมา"
นิ้วเล็กค่อยๆ ไล้ริมฝีปากนั้น ก่อนจะค่อยๆ ประทับลงไป นักร้องหนุ่มกดย้ำและซ้ำอยู่แบบนั้น จนพอใจพอผลพออกแล้วก็ก้มลงไปหาอีกครั้ง คราวนี้ฟันเล็กกัดริมฝีปากหนาให้อย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนอีกฝ่ายจะเปิดทางให้สอดลิ้นเข้าไปอย่างง่ายดาย
แจบอมครางอื้ออึงในลำคออย่างสุดจะกลั้น ลิ้นเล็กที่ตวัดหยอกล้ออยู่ในปากเขาทำให้อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้น แจบอมร้อนไปทั้งตัว มือที่ถูกพันธนาการไว้กำแน่น อยากแตะตัวน้องใจจะขาดแต่ทำไม่ได้
ยองแจยังคงเล่นลิ้นอยู่อีกสักพักใหญ่ ก่อนจะผละออก ลูกแมวน้อยยิ้มสมใจที่เห็นคนพี่ขยับตัวตาม
"อ๊ะๆ เพิ่งสามนาทีเองนะ" ยองแจเตือน เมื่อเห็นอีกคนกำลังยกมือขึ้นมา ทำท่าหาที่ยึดเหนี่ยว เขาหัวเราะเบาๆ ชอบใจที่เห็นพี่ทรมาน "แค่นี้พี่ก็จะทนไม่ไหวแล้วครับ หายโกรธพี่เถอะ" ยองแจไม่ตอบ คราวนี้มือเล็กลากตั้งแต่ลำคอลงมาจนถึงไหล่กว้าง มือเล็กลูบไล้ปลุกอารมณ์แจบอมจนต้องกัดฟัน
เขามองไม่เห็น เลยทำให้เขาตื่นเต้นกว่าทุกที แจบอมเหงื่อแตกพลั่ก เพราะต้องคอยลุ้นว่าคนรักจะทำอะไรกับเขาต่อ ความคิดเพลินๆ หยุดลง เมื่อรู้สึกถึงลิ้นเล็กกำลังลิ้มลองเม็ดสีน้ำตาลบนอกหนา แจบอมร้องไม่ออก เมื่อยองแจครอบครองมันแล้วดูดดึงจนเกิดเสียง มือเล็กป่ะป่ายอยู่บริเวณหน้าท้อง คอยพาให้อารมณ์พุ่งขึ้นสูง
ลูกแมวหัวเราะเบาๆ ชอบใจ เมื่ออีกฝ่ายเกร็งหดหน้าท้อง คนน่ารักลดใบหน้าต่ำลงเรื่อย จนกระทั่งเจอสิ่งที่อยู่กลางลำตัว
มือเล็กเอื้อมไปคว้าไว้อย่างรวดเร็วจนเจ้าของถึงกับหลุดเสียงครางออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรูดรั้งมันเบามือ แต่แทนที่นั่นจะช่วยบรรเท่าความรู้สึก แต่อารมณ์ตอนนี้กลับยิ่งมากกว่าเดิม เขาต้องการมากกว่านี้
"ยะ ยอง..." เสียงแผ่วดังอยู่ไม่ไกล ทำให้เจ้าของชื่อนึกสนุก มือเล็กรูดรั้งเร็วขึน ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทนไม่ไหว
... ยังหรอก ยังไม่ใช่ตอนนี้ อิมแจบอมต้องจำเหตุการณ์วันนี้ไว้ตลอดไป
"ใจเย็นๆ สิแจบอม เวลาเพิ่งเดินได้สิบห้านาทีเอง" เป็นสิบห้านาทีที่แสนทรมานของแจบอม เขาไม่เคยต้องอดทนขนาดนี้
"ร้ายนักนะ" ชายหนุ่มกัดฟันพูด
"ร้ายแล้วรักไหมล่ะ" ว่าแล้วก็ขยับมืออีกครั้ง ก่อนที่จะก้มหน้าลงไป ลูกแมวตัวน้อยเลียริมฝีปากด้วยความเคยชิน ลิ้นเล็กลงไปลิ้มลองรสชาติของแท่งร้อนตรงหน้า แจบอมถึงกับร้องหึ่ม
ใช่ว่ายองแจไม่เคยทำอะไรแบบนี้ แต่วันนี้ตื่นเต้นกว่าทุกครั้ง เขามองไม่เห็น ได้แต่จินตนาการขั้นตอนต่อไป แจบอมครางออกมาด้วยความเสียว เมื่อคิดไปไกลกว่าที่เกิดขึ้น เขากัดฟันอย่างอดทน ก่อนจะร้องครางออกมาอีกครั้ง เมื่อปากเล็กเป็นกระจับกำลังครอบครองของเขาจนมิด ยองแจดูดแท่งร้อนแรงสลับกับเบาจนอีกคนสูดปาก แล้วผละออก
แจบอมรู้สึกเหมือนลูกโป่งที่ถูกเจาะร่วงลงมา เขาต้องอดทนอีกแค่ไหน
"อีก ห้านาที" ยองแจพูดกลั้วหัวเราะ ตอนนี้น้องลุกขึ้นมานั่งที่ตักมือเล็กดึงผ้าปิดตาออกอย่างเบามือ "ห้านาที ทนได้ไหมล่ะ"
แจบอมกระพริบตาปรับโฟกัสเล็กน้อย ตอนนี้เขารู้สึกถึงลมหายใจของยองแจ ใบหน้าของทั้งคู่เลื่อนเข้าหากัน ก่อนที่ริมฝีปากจะประทับลงไปอีกครั้ง
เขาใช้ประสบการณ์ที่มากกว่าของตัวเองค่อยๆ รุกน้องทีละนิด คนตัวเล็กกว่าที่นั่งอยู่บนตักกว้างตอนนี้กำลังใช้มือโอบรอบคอแกร่งเอาไว้ ไหล่กว้างชวนซบนั่นทำเอายองแจอดไม่ได้ที่จะฝังหน้าลงไป อีกนัยหนึ่งคือเปิดทางให้คนโดนมัดมือได้สูดดมกลิ่นหอมของตัวเอง เสียงครางเบาๆ ของน้องทำเอาคนพี่มีแรงฮึดขึ้นอีกนิด ถึงแม้ว่าข้างล่างของเขากำลังปวดหนึบก็ตาม
"ครบครึ่งชั่วโมงแล้ว แกะกุญแจมือของพี่ได้หรือยัง" แจบอมถามเสียงแหบพร่าพลางติ่งหูอีกฝ่ายเบาๆ เป็นการกระตุ้น ยองแจที่ตอนนี้ดูเหมือนคนไม่มีแรง เพราะโดนคนพี่เล่นงาน มือเล็กหยิบกุญแจมือสั่น ใช่ว่าที่ทำไปทั้งหมดจะทำร้ายแจบอมคนเดียว แต่นั่นทำร้ายเขาอยู่ลึกๆ เช่นกัน
แกรก!
เสียงกุญแจมือกระทบพื้น มือหยาบเป็นอิสระพร้อมกับการยกขึ้นมาโอบน้องไว้ ก่อนจะพลิกร่างเล็กขึ้นนอนราบบนเตียงนุ่ม ส่วนตัวเขาเองอยู่บ้านบนกำลังมองใบหน้าแดงจัดนั่น
"หายโกรธพี่แล้วใช่ไหม" ถามพลางซุกไซร้อยู่บริเวณซอกคอขาว ฟันคมกัดเข้าไปด้วยความหมั่นเขี้ยวจนน้องร้องตกใจ
"ยะ..ยัง ยังไม่หายโกรธ"
ปากบอกยังไม่หายโกรธแต่ตัวเองกลับขยับเข้าหาไออุ่นของอีกคน แจบอมดึงเสื้อตัวบางของตัวเล็กออกทันทีแล้วโยนมันไปอย่างไร้ทิศทาง ริมฝีปากยังคงทำงานได้ดี เขาค่อยๆ จูบไล่ลงมาเรื่อยดูดกลืนเม็ดสีชมพูน่ารักอย่างย่ามใจ เล่นกับมันจนตั้งชัน ก่อนจะลงมาจนถึงสะดือสวย ลิ้นเรียวแหย่ลงไปอย่างนึกสนุก ยองแจกลับบิดตัวด้วยความเสียว มือเล็กจับกลุ่มผมหนานุ่มของแจบอมไว้ราวกับต้องการยึดเหนี่ยว
"เมื่อกี้แสบมากนะตัวเล็ก" อิมแจบอมคำราม ด้านล่างปวดหนึบมากขึ้นเมื่อเห็นตัวขาวๆ นอนอยู่ตรงหน้า มือใหญ่เอื้อดึงกางเกงของอีกคนลงทั้งหมด ก่อนที่ตัวเองจะซุกหน้าไปที่ต้นขาขาวกัดแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว แล้วขยับมาอีกนิด ของน่ารักกำลังแข็งชูชันสู้เขา มือใหญ่คว้าเอาไว้อย่างรวดเร็วจนน้องสะดุ้ง แจบอมยิ้มกริ่มเมื่อเห็นใบหน้าแดงๆ นั้น
"ตกลงหายโกรธพี่หรือยัง"
"ยะ ยัง อึก...หยะ หยุดแกล้งผมสักที" ยองแจพยายามกลั้นเสียงตัวเองไว้ แต่ผ้าปูที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่นั้นบ่งบอกได้ทั้งหมด แจบอมยกยิ้มมุมปากให้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะครอบครองมันช้าๆ อย่างที่ยองแจทำให้เขาเมื่อครู่ คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก นอนครางแล้วบิดไปมาอย่างเสียวซ่าน
คนช่ำชองค่อยๆ เล้าโลมคนใต้ร่างด้วยความคิดถึง สองเดือนที่ทำได้เพียงแค่นอนกอดแล้วหลับไป ถึงจะสุขใจ แต่ยอมรับว่ามันไม่เพียงพอต่อความต้องการ เขาอยากรักยองแจมากกว่านี้
แจบอมหัวเราะเบาๆ สมใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า ร่างขาวโพลนแต่เต็มไปด้วยรอยแดงของคนรักกำลังบิดเร่าอยู่ใต้ร่างเขา ใบหน้าแดงก่ำผงกขึ้นมองเขาด้วยแววตาฉ่ำเยิ้ม
"อิมแจบอมจะแกล้งผมไปถึงเมื่อไหร่" ยองแจพูดด้วยเสียงแหบพร่า เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนขี้แกล้งได้เป็นอย่างดี
"บอกพี่สิว่าต้องการอะไร" คนพี่ถาม ในขณะเดียวกันมือใหญ่ก็ลูบเบาๆ ตรงบั้นท้าย ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปอย่างที่เคยทำ
"อึก..." ยองแจร้องตกใจ หลังจากที่เว้นระยะไปช่วงหนึ่ง ทำให้ความเคยชินที่เคยมีหายไป เด็กน้อยน้ำตาหยดระหมอนจนคนเห็นสงสาร
"พี่ขอโทษ เจ็บมากไหม" เขาจูบซับน้ำตาแผ่วเบา ตั้งใจว่าถ้าน้องไม่ไหวเขาจะยอมนอนกอดเฉยๆ อีกคืน แต่แขนเล็กที่ยกขึ้นมาเกี่ยวลำคอเขาไว้แน่นทำเอาหัวใจพองโต
"ไม่เป็นไร ผมทนไหว"
"ถ้าอย่างนั้นหลังจากนี้พี่ไม่หยุดแล้วนะ จนกว่าจะเช้าเตรียมใจไว้เลย"
ริมฝีปากหนาทาบทับลงไปที่ปากนิ่มอีกครั้ง คราวนี้แจบอมส่งแรงบดขยี้มากกว่าครั้งที่ผ่านมา เรียกร้องให้น้องเปิดปากออก ลิ้นร้อนค่อยๆ แทรกผ่านความหวานเข้าไปด้านในให้ได้ลิ้มรสมากขึ้นและมากขึ้น
อุณภูมิในห้องกำลังพุ่งสูงขึ้น แจบอมผละริมฝีปากร้อนออก ก่อนจะไล่เรื่อยจูบซ้ำไปที่ลำคอสวยจนถึงเม็ดตุ่มไตที่ชูชันอยู่ เรียกเสียงครางหวานได้เป็นอย่างดี แจบอมเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ยิ่งเห็นใบหน้าของคนรักยิ่งทำให้เขาอารมณ์พลุ่งพล่าน มือเล็กปะป่ายไปมาอย่างคนต้องการ แล้วจู่ๆ เสียงหวานก็หลุดครางชื่อเขาออกมา ยิ่งทำให้ความต้องการของแจบอมพุ่งขึ้นสองกว่าเดิม
ร่างสูงหยัดตัวขึ้นเล็กน้อย ยกขาเนียนของน้องพาดไหล่กว้าง แล้วค่อยๆ สอดใส่ของตัวเองเข้าไปด้านใน เสียงทุ้มครางต่ำเมื่ออีกคนรัดเขาแน่นจนแทบทนไม่ไหว ร่างหนาขยับเข้าออกช้าๆ พร้อมกับความปวดหนึบที่ยังอยู่ ก่อนจะค่อยๆ แรงขึ้นตามแรงอารมณ์ของทั้งคู่ ยองแจข่วนแผ่นหลังคนรักจนเป็นรอยแดงเต็มไปหมด แต่นั่นไม่ทำให้เขาสนใจมากไปกว่าการที่ทั้งสองคนกำลังประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน
เสียงของน้องครางดังพร้อมกับเสียงหอบกระเส่า แม้เครื่องปรับอากาศภายในห้องจะทำงานได้ดี แต่กลับร่างสองร่างที่กำลังกอดก่ายกันอยู่ในห้องกลับมีเหงื่อท่วมตัว ราวกับกำลังวิ่งในระยะไกล
แจบอมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งตัวเองและน้องใกล้แตะถึงฝั่ง เขาขยับมันเข้าออกรัวเร็วจนยองแจครางรับไม่เป็นภาษา ก่อนที่ทั้งหมดจะระเบิดออกมาจนคล้ายเห็นดาวพร่างบนท้องฟ้า แจบอมทิ้งตัวลงทับน้องไว้ทั้งที่ยังไม่ถอนออกจากกาย สองมือกอดก่ายกันแนบแน่น ทั้งคู่ไม่พูดอะไร มีเพียงเสียงหอบเท่านั้นที่บ่งบอกว่ามีคนอยู่ในห้อง
"ตกลงว่าหายโกรธพี่แล้วนะ" แจบอมถามเสียงหอบ จมูกยังคงซุกซนอยู่บต้นคอสวย
"ฮื่อ" ยองแจขานรับอย่างคนขี้รำคาญ "หายโกรธตั้งนานแล้ว หิวข้าวจัง"
แจบอมหัวเราะขำ ยกตัวขึ้นจูบขมับอีกคนเร็วๆ หนึ่งที "พี่ก็หิว เมื่อกี้กินไปยังไม่อิ่ม"
"พอก่อนเถอะน่า ผมเหนื่อยนะ"
"เหนื่อยจริงหรือเปล่า" แจบอมถาม ใบหน้าเจ้าเล่ห์จ้องมองไปที่คนใต้แล้วเริ่มขยับส่วนล่างของตัวเองอีกครั้ง
"แจบอม!"
"หืม เรียกพี่ทำไมครับ"
"หยะ อึก หยุดก่อน"
หากแต่คำห้ามนั้นดูไร้ความหมาย แจบอมเริ่มต้นบรรเลงเพลงรักอีกครั้งและอีกครั้ง จนกระทั่งทั้งคู่หลับไปพร้อมกันในเวลาก่อนรุ่งสาง สองร่างกอดก่ายกันอยู่บนเตียงนุ่ม คนตัวเล็กซุกซบอยู่กับอกกว้างของคนพี่ ขยับตัวเล็กน่อยให้นอนได้อย่างสบายตัว
สามสิบนาทีที่โดนลงโทษอย่างทรมาน คิดแล้วอย่างไรมันก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม
==============================================
